[ROTG FIC]Heal me my angel 1

posted on 17 Mar 2013 23:46 by akiraa

Heal me my angel 1

 

Rise of the guardians fanfic

pairing:jamie benett X jack frost

rate:R-15 (ตอนนี้)

warning drama/ angst / yaoi /romance of different ages

 

 

 

CHAPTER 1 In my mind

 

 


 

ใช้เวลาจากเบอร์เจสไม่ถึงสิบนาทีภูตหิมะก็มาถึงnorth pole  เท้าเปล่าสัมผัสกับบันไดไม้ส่งให้ดวงเกล็ดน้ำแข็งกระจายไปทุกที่ที่เขาเดินผ่าน   หลังจากแกล้งเอาไม้เท้าเคาะหัวเอลฟ์สักสองสามตนให้แข็งเป็นหินพอเป็นพิธีแล้ว   เด็กหนุ่มจึงเหลือบมองนาฬิกาเรือนโตที่แขวนอยู่บนพนัง อืม ถึงจะสายไปนิดหน่อยก็เถอะ


 

ตอนนี้เป็นช่วงคริสต์มาสต์แล้วโรงงานของเล่นซานต้าเลยยุ่งเป็นพิเศษ  ดูวุ่นวายไปหมดจนบางครั้งแจ็คต้องก้มหัวหลบเครื่องบินของเล่นที่ได้รับการทดสอบใช้งาน  แต่เมื่อหันไปเห็นฟิลด์ยืนถือรีโมทควบคุมด้วยสีหน้าชั่วร้ายเด็กหนุ่มเลยจัดการแช่แข็งเครื่องบินซะ  มันร่วงลงมาแตกปีกหักอยู่กับพื้นพร้อมกับเสียงสบถเป็นภาษาเยติที่แม้แจ็คจะฟังไม่ออกแต่ดูท่าจะโกรธาน่าชื่นใจทีเดียว


 

ประตูห้องทำงานของนอร์ธเปิดผ่าง“แนที่สุดพระเอกก็ปรากฎตัว !!"ซานต้าร่างยักษ์ว่าด้วยน้ำเสียงครึกครื้น แซนดี้และทูธก้าวออกมาจากประตูทักทายเขา


 

ยังจะมาอะไรกันอีก หมอนี้มาสายตั้ง15นาทีเชียวนะ" กระต่ายพูก้ายักษ์ที่โผล่มาหลังสุดว่าพลางจ้องมองแจ็คด้วยสายตาขุ่นเคือง "รู้ไหมว่าภายใน15นาทีข้าเพ้นท์ไข่ไปได้ตั้งเกือบร้อยใบ"


 

โอเค ข้าไม่ได้มาถึงที่นี้เพื่อมาฟังจิ้งโจ้ขี้โม้พล่ามเรื่องไข่หรอกนะ"เด็กหนุ่มตัดบท เขาไม่สนใจบันนี่มุนด์ที่กำลังหัวฟัดหัวเหวื่ยงกับคำว่าจิ้งโจ้ "เรียกมารวมกันครบขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ก็คงเป็นนัดปาร์ตี้คริสต์มาสต์"

 

นอร์ธหัวเราะครืน"แน่นอนว่าปาร์ตี้คริสต์มาสน่ะมีแน่ และมันจะต้องสนุกที่สุด"แต่หลังจากนั้นโทนเสียงของร่างยักษ์จึงเปลื่ยนไปเป็นจริงจัง"นั่นก็หลังจากจัดการปัญหาได้แล้วน่ะนะ"

 

 

ปัญหาที่ว่าคือ ?”


 

 

พวกfearing อาละวาดอีกแล้วนะสิ"บันนี่มุนต์ว่าพลางยิ้มแค่นๆ"แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เข้าไปในความฝัน แต่มันควบคุมเลยทีเดียวล่ะ ไม่เลือกไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ จะถูกบีบคั้นด้วยความกลัวและถูกควบคุมให้ทำสิ่งแย่ๆ บางครั้งก็เห็นภาพหลอน จนในที่สุดบางรายก็ถึงกับโดนบังคับให้ฆ่าตัวตาย พอมีคนไปซักถามก็บอกว่าเป็นเสียงสั่งมาจากที่ไหนสักแห่ง ทั้งที่ตัวเขาก็ไม่ต้องการแต่ร่างกายกลับถูกบังคับเหมือนหุ่นเชิด"

 

 

อย่าบอกนะว่าพิทซ์กลับมาอีกแล้ว?”นัยตาสีฟ้าเบิกกว้างอย่างตื่นตระตนก

 

 

ไม่ ไม่ใช่พิทซ์หรอก"นอร์ธส่ายหน้า"อย่าลืมสิ แจ็ค fearing ก็คือปีศาจประเภทหนึ่ง มันไม่สนใจนายคนที่อ่อนแอหรอกในเมื่อมีความกลัวที่น่าอร่อยรออยู่ในโลกข้างนอก"

 

 

 

เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อไม่มีคนคอยควบคุม มันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆและอาละวาดไปทั่ว"ทูธพูดด้วยน้ำเสียงกังวลอุบัติเหตุบางอย่างที่ไม่ควรเกิดก็เกิดอย่างน่าประหลาด เราต้องจัดการกับเรื่องนี้"

 ภาพของทรายวิ่งบนหัวไปมาอย่างรวดเร็วบนศีรษะของแซนแมนก่อนจบลงด้วยมือที่ต่อยพวกfearingจนแตกกระจาย ตามนิสัยที่ไม่เข้ากับบุคลิคภายนอกของเจ้าตัว

 

 

นี้อาจจะเป็นศึกหนักหน่อย เพราะเราจะไม่ใช่แค่ต้องปกป้องความฝันของเด็กๆแต่เราต้องทำลายเจ้าfearingตัวร้ายนั้น ข้าได้แบ่งพื้นที่ไว้แล้ว" นอร์ธชี้ไปที่ลูกโลกยักษ์ที่อยู่กลางห้องโถงใหญ่

 "แซนดี้กับข้าจะอยุู่ในแถบอเมริกากับยุโรปใต้ แจ็คคอยคุมฝั่งยุโรปเหนือ บันนี่ไปทางเอเชียตะวันออก และทูธไปทางเอเชียใต้ อีกอย่างคือเรายังไม่รู้แน่ชัดถึงที่มาและความสามารถอื่นๆของมัน จงระวังตัวถ้าหากมีเหตุการ์ณร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น ต้องรีบตามการ์เดี้ยนตนอื่นมาช่วยทันที ตกลงนะ"


 

เหล่าผู้พิทักษ์พยักหน้าตอบรับ นอร์ธทำหน้าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้เขาเดินไปคว้าถุงสีแดงเล็กๆบนชั้นของเล่น เทสิ่งที่อยู่ภายในลงบนอุ้งมือหนาก่อนส่งให้ผู้พิทักษ์แต่ละคน แจ็คขำพรืดทันทีที่ได้สังเกตชัดๆ มันคือเข็มกลัดอันจิ๋วรูปเอลฟ์ที่ทำออกมาได้เหมือนของจริงอย่างไร้ที่ติจนน่าขัน

" น่ารักจัง"ทูธว่า

 

เจ้านี้จะเป็นเครื่องส่งสัญญาณบอกพวกเจ้าว่าเกิดเหตุอันตรายร้ายแรงขึ้นกับการ์เดี้ยนอีกคนหนึ่งโดยอัตโนมัติ"นอร์ธพูดอย่างภูมิใจกับผลงานของตนเอง"พกติดตัวไว้ให้ตลอดล่ะ เพื่อตัวพวกเจ้าเอง"

 


 

 

หลังจากนั้นผู้พิทักษ์ก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานของตน จะเหลือก็แต่แจ็ค ฟรอสต์ เด็กหนุ่มตัดสินใจที่จะยังอยู่ที่โรงงานของเล่นต่ออีกสักชั่วโมงหนึ่งเป็นอย่างน้อยเพื่อป่วนเยติหรือไม่ก็จิ้กคุ็กกี้จากเอลฟ์ที่ลนลานจะโดนเหยียบจากความวุ่นวายในช่วงสุดท้ายของคริสต์มาส ขณะที่กำลังนั่งคิดแผนก่อกวนอยู่ข้างกระจกบานใหญ่ นางฟ้าฟันน้ำนมก็บินฉิวมานั่งอีกด้านหนึ่งของหน้าต่าง กระแอมเล็กน้อย


 

แจ็ค ข้าขอคุยอะไรกับเจ้าหน่อยได้ไหม"ทูธเทียน่าพูดเสียงนุ่มหากแต่จริงจัง

 

 

ได้สิ"

 

 

ไปหาเจมี่อีกแล้วใช่ไหม"

 

 

แจ็คกลอกตา“โธ่ ทูธ ไม่เอาน่า"

 

 

แจ็ค ข้าไม่ได้อยากจะก้าวก่ายอะไรหรอกนะ แต่พวกเราต้องดูแลเด็กๆให้เท่าเทียมกัน แล้วเจมี่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีลูกน่ารักฟันสวยตั้งสองคนแล้วด้วย"ถึงจังหวะนี้ดวงตาสีอเมธิสต์ของนางฟ้าฟันเป็นประกายเล็กน้อย"ที่สำคัญ เจ้าก็รู้ว่าเราไม่ควรจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมนุษย์นอกจากในฐานะการ์เดี้ยน สุดท้ายมันจะเป็นยังไง เจ้าคงจะรู้ใช่ไหม แจ็ค”

 

 

ทูธ ข้าไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นยังไง นั้นน่ะเด็กที่ศรัทธาในตัวข้าคนแรกนะ"เด็กหนุ่มว่าอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องอธิบายเรื่องนี้เป็นรอบที่ร้อย"แล้วช่วงนี้หมอนั่นก็ดูสติไม่ค่อยจะดีด้วย หลังจากที่เพิ่งเสียภรรยาไปน่ะ"

 

 

ทูธถอนหายใจเมื่อคำเตือนของเธอไม่เคยได้ผลกับภูติหิมะผู้ดื้อรั้น เธอเคยเห็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินไประหว่างสิ่งเหนือธรรมชาติกับมนุษย์มาบ้างในช่วงศตวรรษแรกๆที่มนุษย์ยังคงใกล้ชิดกับพวกเทพ สุดท้ายมนุษย์ผู้เป็นที่รักก็ต้องจากไปตามอายุขัย ในขณะที่ภูติซึ่งมีชีวิตนิรันดร์นั้นกลับต้องทุกข์ทรมานนับร้อยปี เธอไม่อยากให้เพื่อนรักของเธอต้องเสียใจ เธอคงทนไม่ได้หากต้องเห็นเด็กหนุ่มหิมะต้องมาทุกข์ระทมกับเรื่องที่เกิดขึ้น


 

แจ็คมองนางฟ้าหันน้ำนมพลางพูดลอยๆ"บางทีเจ้านี่ก็ตลกดี พูดยังกับข้าจะมีความรักในเชิงหนุ่มสาวกับเจมี่งั้นแหละ"


 

นั้นล่ะที่จะเลวร้าย"ทูธพูด"คนที่เสียใจที่สุดจะเป็นตัวเจ้าเองนะ"


 

เฮ้! ข้ายังไม่ได้พูดสักคำว่ารักเจมี่ในแง่นั้น"แจ็คว่าแสร้งทำเป็นหัวเราะก้าก


 

ใช่ เจ้าไม่ได้พูด แจ็ค แ