[ROTG FIC]Heal me my angel 1

posted on 17 Mar 2013 23:46 by akiraa

Heal me my angel 1

 

Rise of the guardians fanfic

pairing:jamie benett X jack frost

rate:R-15 (ตอนนี้)

warning drama/ angst / yaoi /romance of different ages

 

 

 

CHAPTER 1 In my mind

 

 


 

ใช้เวลาจากเบอร์เจสไม่ถึงสิบนาทีภูตหิมะก็มาถึงnorth pole  เท้าเปล่าสัมผัสกับบันไดไม้ส่งให้ดวงเกล็ดน้ำแข็งกระจายไปทุกที่ที่เขาเดินผ่าน   หลังจากแกล้งเอาไม้เท้าเคาะหัวเอลฟ์สักสองสามตนให้แข็งเป็นหินพอเป็นพิธีแล้ว   เด็กหนุ่มจึงเหลือบมองนาฬิกาเรือนโตที่แขวนอยู่บนพนัง อืม ถึงจะสายไปนิดหน่อยก็เถอะ


 

ตอนนี้เป็นช่วงคริสต์มาสต์แล้วโรงงานของเล่นซานต้าเลยยุ่งเป็นพิเศษ  ดูวุ่นวายไปหมดจนบางครั้งแจ็คต้องก้มหัวหลบเครื่องบินของเล่นที่ได้รับการทดสอบใช้งาน  แต่เมื่อหันไปเห็นฟิลด์ยืนถือรีโมทควบคุมด้วยสีหน้าชั่วร้ายเด็กหนุ่มเลยจัดการแช่แข็งเครื่องบินซะ  มันร่วงลงมาแตกปีกหักอยู่กับพื้นพร้อมกับเสียงสบถเป็นภาษาเยติที่แม้แจ็คจะฟังไม่ออกแต่ดูท่าจะโกรธาน่าชื่นใจทีเดียว


 

ประตูห้องทำงานของนอร์ธเปิดผ่าง“แนที่สุดพระเอกก็ปรากฎตัว !!"ซานต้าร่างยักษ์ว่าด้วยน้ำเสียงครึกครื้น แซนดี้และทูธก้าวออกมาจากประตูทักทายเขา


 

ยังจะมาอะไรกันอีก หมอนี้มาสายตั้ง15นาทีเชียวนะ" กระต่ายพูก้ายักษ์ที่โผล่มาหลังสุดว่าพลางจ้องมองแจ็คด้วยสายตาขุ่นเคือง "รู้ไหมว่าภายใน15นาทีข้าเพ้นท์ไข่ไปได้ตั้งเกือบร้อยใบ"


 

โอเค ข้าไม่ได้มาถึงที่นี้เพื่อมาฟังจิ้งโจ้ขี้โม้พล่ามเรื่องไข่หรอกนะ"เด็กหนุ่มตัดบท เขาไม่สนใจบันนี่มุนด์ที่กำลังหัวฟัดหัวเหวื่ยงกับคำว่าจิ้งโจ้ "เรียกมารวมกันครบขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ก็คงเป็นนัดปาร์ตี้คริสต์มาสต์"

 

นอร์ธหัวเราะครืน"แน่นอนว่าปาร์ตี้คริสต์มาสน่ะมีแน่ และมันจะต้องสนุกที่สุด"แต่หลังจากนั้นโทนเสียงของร่างยักษ์จึงเปลื่ยนไปเป็นจริงจัง"นั่นก็หลังจากจัดการปัญหาได้แล้วน่ะนะ"

 

 

ปัญหาที่ว่าคือ ?”


 

 

พวกfearing อาละวาดอีกแล้วนะสิ"บันนี่มุนต์ว่าพลางยิ้มแค่นๆ"แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เข้าไปในความฝัน แต่มันควบคุมเลยทีเดียวล่ะ ไม่เลือกไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ จะถูกบีบคั้นด้วยความกลัวและถูกควบคุมให้ทำสิ่งแย่ๆ บางครั้งก็เห็นภาพหลอน จนในที่สุดบางรายก็ถึงกับโดนบังคับให้ฆ่าตัวตาย พอมีคนไปซักถามก็บอกว่าเป็นเสียงสั่งมาจากที่ไหนสักแห่ง ทั้งที่ตัวเขาก็ไม่ต้องการแต่ร่างกายกลับถูกบังคับเหมือนหุ่นเชิด"

 

 

อย่าบอกนะว่าพิทซ์กลับมาอีกแล้ว?”นัยตาสีฟ้าเบิกกว้างอย่างตื่นตระตนก

 

 

ไม่ ไม่ใช่พิทซ์หรอก"นอร์ธส่ายหน้า"อย่าลืมสิ แจ็ค fearing ก็คือปีศาจประเภทหนึ่ง มันไม่สนใจนายคนที่อ่อนแอหรอกในเมื่อมีความกลัวที่น่าอร่อยรออยู่ในโลกข้างนอก"

 

 

 

เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อไม่มีคนคอยควบคุม มันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆและอาละวาดไปทั่ว"ทูธพูดด้วยน้ำเสียงกังวลอุบัติเหตุบางอย่างที่ไม่ควรเกิดก็เกิดอย่างน่าประหลาด เราต้องจัดการกับเรื่องนี้"

 ภาพของทรายวิ่งบนหัวไปมาอย่างรวดเร็วบนศีรษะของแซนแมนก่อนจบลงด้วยมือที่ต่อยพวกfearingจนแตกกระจาย ตามนิสัยที่ไม่เข้ากับบุคลิคภายนอกของเจ้าตัว

 

 

นี้อาจจะเป็นศึกหนักหน่อย เพราะเราจะไม่ใช่แค่ต้องปกป้องความฝันของเด็กๆแต่เราต้องทำลายเจ้าfearingตัวร้ายนั้น ข้าได้แบ่งพื้นที่ไว้แล้ว" นอร์ธชี้ไปที่ลูกโลกยักษ์ที่อยู่กลางห้องโถงใหญ่

 "แซนดี้กับข้าจะอยุู่ในแถบอเมริกากับยุโรปใต้ แจ็คคอยคุมฝั่งยุโรปเหนือ บันนี่ไปทางเอเชียตะวันออก และทูธไปทางเอเชียใต้ อีกอย่างคือเรายังไม่รู้แน่ชัดถึงที่มาและความสามารถอื่นๆของมัน จงระวังตัวถ้าหากมีเหตุการ์ณร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น ต้องรีบตามการ์เดี้ยนตนอื่นมาช่วยทันที ตกลงนะ"


 

เหล่าผู้พิทักษ์พยักหน้าตอบรับ นอร์ธทำหน้าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้เขาเดินไปคว้าถุงสีแดงเล็กๆบนชั้นของเล่น เทสิ่งที่อยู่ภายในลงบนอุ้งมือหนาก่อนส่งให้ผู้พิทักษ์แต่ละคน แจ็คขำพรืดทันทีที่ได้สังเกตชัดๆ มันคือเข็มกลัดอันจิ๋วรูปเอลฟ์ที่ทำออกมาได้เหมือนของจริงอย่างไร้ที่ติจนน่าขัน

" น่ารักจัง"ทูธว่า

 

เจ้านี้จะเป็นเครื่องส่งสัญญาณบอกพวกเจ้าว่าเกิดเหตุอันตรายร้ายแรงขึ้นกับการ์เดี้ยนอีกคนหนึ่งโดยอัตโนมัติ"นอร์ธพูดอย่างภูมิใจกับผลงานของตนเอง"พกติดตัวไว้ให้ตลอดล่ะ เพื่อตัวพวกเจ้าเอง"

 


 

 

หลังจากนั้นผู้พิทักษ์ก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานของตน จะเหลือก็แต่แจ็ค ฟรอสต์ เด็กหนุ่มตัดสินใจที่จะยังอยู่ที่โรงงานของเล่นต่ออีกสักชั่วโมงหนึ่งเป็นอย่างน้อยเพื่อป่วนเยติหรือไม่ก็จิ้กคุ็กกี้จากเอลฟ์ที่ลนลานจะโดนเหยียบจากความวุ่นวายในช่วงสุดท้ายของคริสต์มาส ขณะที่กำลังนั่งคิดแผนก่อกวนอยู่ข้างกระจกบานใหญ่ นางฟ้าฟันน้ำนมก็บินฉิวมานั่งอีกด้านหนึ่งของหน้าต่าง กระแอมเล็กน้อย


 

แจ็ค ข้าขอคุยอะไรกับเจ้าหน่อยได้ไหม"ทูธเทียน่าพูดเสียงนุ่มหากแต่จริงจัง

 

 

ได้สิ"

 

 

ไปหาเจมี่อีกแล้วใช่ไหม"

 

 

แจ็คกลอกตา“โธ่ ทูธ ไม่เอาน่า"

 

 

แจ็ค ข้าไม่ได้อยากจะก้าวก่ายอะไรหรอกนะ แต่พวกเราต้องดูแลเด็กๆให้เท่าเทียมกัน แล้วเจมี่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีลูกน่ารักฟันสวยตั้งสองคนแล้วด้วย"ถึงจังหวะนี้ดวงตาสีอเมธิสต์ของนางฟ้าฟันเป็นประกายเล็กน้อย"ที่สำคัญ เจ้าก็รู้ว่าเราไม่ควรจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมนุษย์นอกจากในฐานะการ์เดี้ยน สุดท้ายมันจะเป็นยังไง เจ้าคงจะรู้ใช่ไหม แจ็ค”

 

 

ทูธ ข้าไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นยังไง นั้นน่ะเด็กที่ศรัทธาในตัวข้าคนแรกนะ"เด็กหนุ่มว่าอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องอธิบายเรื่องนี้เป็นรอบที่ร้อย"แล้วช่วงนี้หมอนั่นก็ดูสติไม่ค่อยจะดีด้วย หลังจากที่เพิ่งเสียภรรยาไปน่ะ"

 

 

ทูธถอนหายใจเมื่อคำเตือนของเธอไม่เคยได้ผลกับภูติหิมะผู้ดื้อรั้น เธอเคยเห็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินไประหว่างสิ่งเหนือธรรมชาติกับมนุษย์มาบ้างในช่วงศตวรรษแรกๆที่มนุษย์ยังคงใกล้ชิดกับพวกเทพ สุดท้ายมนุษย์ผู้เป็นที่รักก็ต้องจากไปตามอายุขัย ในขณะที่ภูติซึ่งมีชีวิตนิรันดร์นั้นกลับต้องทุกข์ทรมานนับร้อยปี เธอไม่อยากให้เพื่อนรักของเธอต้องเสียใจ เธอคงทนไม่ได้หากต้องเห็นเด็กหนุ่มหิมะต้องมาทุกข์ระทมกับเรื่องที่เกิดขึ้น


 

แจ็คมองนางฟ้าหันน้ำนมพลางพูดลอยๆ"บางทีเจ้านี่ก็ตลกดี พูดยังกับข้าจะมีความรักในเชิงหนุ่มสาวกับเจมี่งั้นแหละ"


 

นั้นล่ะที่จะเลวร้าย"ทูธพูด"คนที่เสียใจที่สุดจะเป็นตัวเจ้าเองนะ"


 

เฮ้! ข้ายังไม่ได้พูดสักคำว่ารักเจมี่ในแง่นั้น"แจ็คว่าแสร้งทำเป็นหัวเราะก้าก


 

ใช่ เจ้าไม่ได้พูด แจ็ค แต่บางครั้งเจ้าน่าจะเห็นสายตาที่เจมี่มองเจ้านะ แล้วก็สายตาที่เจ้ามองเขากลับไปด้วย"

 


 

 

เสียงหัวเราะเงียบไปสนิท

 


 

 

 

"อ้าว ทั้งสองคนยังอยู่อีกเหรอ!!”นอร์ธเดินเข้ามาพร้อมคุ็กกี้ถาดยักษ์ ชูขึ้นเหนือศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมขาวโพลน มองแจ็คกับทูธสลับกันเหมือนจะชั่งใจในบรรยากาศกดดันที่เกิดขึ้นแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร"มีใครอยากกินคุ็กกี้บ้าง"

 

ข้า"แจ็คกระโดดจากบานหน้าต่างไปหาถาดคุ็กกี้ในชั่ววินาที คว้าหมับเอาคุ็กกี้ทั้งถาดก่อนจะบินออกทางหน้าต่างอีกด้านหนึ่ง หายลับไปจากสายตาการ์เดี้ยนทั้งสองในพริบตาเดียว นอร์ธที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าโดนปล้นสะดมคุ็กกี้หัวเราะเสียงดังลั่นพลางสั่งให้เอลฟ์ที่บัดนี้โกรธจัดไปทำมาใหม่ เขานั่งลงข้างๆทูธเทียน่า นางฟ้าฟันมีสีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

 

 

สิ่งที่เจ้าตัวตัดสินใจไปแล้ว เราห้ามเขาไม่ได้หรอก"

 

 

แต่ข้าไม่อยากให้เขาเสียใจเลย แล้วเขาต้องเสียใจแน่ๆในท้ายที่สุด"นางฟ้าฟันกล่าว" ความสุขที่ไม่มีวันคงอยู่ตลอดไปแลกกับการต้องทนทุกข์ไปอีกเป็นร้อยปี ข้าเห็นมากพอแล้ว มันโหดร้ายเกินไปสำหรับแจ็ค เขาจะรับมันไม่ไหว"


 

อย่าเพิ่งด่วนสรุปตอนจบเลย ทูธ"นอรธพูดด้วยเสียงอ่อนโยน สำหรับซานต้าแล้วเขารักเด็กหนุ่มไม่ได้ต่างกับลูกชายคนหนึ่ง"ทุกนิทานมีปฎิหาริย์เกิดขึ้นเสมอ แต่มันก็มักจะมาในเวลาที่คับขันที่สุด แล้วถ้ามันเป็นสิ่งที่เขาได้เลือกแล้ว แสดงว่าต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาทั้งสองคนเช่นกัน"

 ซานต้าร่างยักษ์รับคุ็กกี้ถาดใหม่จากเอลฟ์ยื่นให้นางฟ้าฟัน

 

"กินไหม?"

 

 

 

 

 

===========================================================

 

 

 

 

 

 

หลับตาก่อนสิ"

 

 

 

ทำไมล่ะ?"

 

 

 

..นะครับ"เสียงทุ้มที่เจือกระแสออดอ้อนทำให้เด็กหนุ่มใจอ่อน

 

 

 

หลังจากทีี่ดวงตาสีฟ้าปิดสนิท มือหนาจึงหยิบเอาจี้รูปเกล็ดหิมะออกมาจากกระเป๋ากางเกง บรรจงสวมคล้องลงกับลำคอเพรียวบาง มันประกอบด้วยคริสตัลเม็ดเล็กๆส่องประกายกระทบกับแสงจันทร์ เช่นเดียวกันกับร่างตรงหน้าเขา ผิวขาวนวลผ่องและผมสีขาวสว่างรับกับแสงสีเงินของจันทราขับให้ภูติหิมะดูทอประกายน่าหลงไหลยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 "เอาล่ะ ลืมตา"

 

นัยตาสีฟ้าค่อยลืมขึ้น มือยกสิ่งที่ห้อยอยู่ที่คอมาพิจารณาก่อนยึ้มร่าด้วยความดีใจที่เจ้าตัวเก็บไว้ไม่อยู่"ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะเป็นคนละเอียดอ่อนได้ขนาดนี้ แต่ยังไงก็ขอบใจมากนะ"แจ็คส่งยิ้มยิงฟันขาวให้อีกฝ่าย

 

เจมี่ยึ้มรับ ไม่แน่ใจว่าแจ็คจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่เขาให้ไปหรือเปล่า ดวงตาสีฟ้าที่สดใสเหมือนลูกแก้วสะท้อนแสงประกายของจี้ขณะที่เจ้าตัวยกมันขึ้นมาดูใกล้ๆ"มันสวยมาก สวยจนไม่เหมาะกับข้า"แจ็คหัวเราะเบาๆก่อนจะทำสีหน้าจริงจังจ้องมองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล

 

 

"เจมี่ แล้วเจ้าอยากได้อะไรจากข้าหรือเปล่า? อย่างเช่น...เอ่อ"ภูติหิมะมุ่ยหน้าเมื่อเริ่มคิดไม่ออก"ตุ็กตาหิมะตัวสูงเท่าบ้านอะไรแบบนั้น"


 

เจมี่กระพริบตาปริบก่อนจะหัวเราะบ้าง"ผมไม่ต้องการอะไรหรอก คุณให้ผมมามากแล้วมากเสียยิ่งกว่าจี้เส้นนี้กี่ร้อยเส้นรวมกัันเสียอีก"เด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะเปลื่ยนเป็นกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัยและแอบแฝงความรู้สึกบางอย่างที่แจ็คไม่เคยสัมผัส ก่อนมือหนาจะเลื่อนไปลูบข้างแก้มเนียน

 "แต่ถ้านั่นเป็นนํ้าใจจากคุณ งั้นผมขอสองข้อ..."

 

ว่ามาเลย"

 

ข้อที่หนึ่ง ผมขอให้คุณเก็บสร้อยนี้อยู่กับตัวตลอดเวลาแม้ว่าตัวผมจะลาจากโลกนี้ไปแล้วก็ตาม"แววตาของเด็กหนุ่มแห่งหิมะสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อถึงคำว่าลาจาก แต่เขาก็ไม่ได้เขยิบหนีไปไหนแม้ว่าใบหน้าของเจมี่จะห่างกับเขาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร แจ็คพยักหน้าน้อยๆ

 "และข้อที่สอง"

 

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากอุ่นทาบลงมา เป็นจูบที่รวดเร็วและแผ่วเบาหาได้มีอารมณ์ใคร่อยาก แต่เพียงแค่นั้นใบหน้าขาวจัดของภูติหิมะก็ขึ้นสีแดงระเรื่อจนถึงใบหู อารมณ์หลากหลายที่ปนเปอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลทำให้เขาไม่อาจหลบตาราวกับต้องมนต์สะกด

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยด้วยความอาทรและวอนขอจากส่วนลึกของหัวใจ 


 

 

 

 

ได้โปรด....อย่าที้งผมไว้คนเดียว"

 

 

 

"..........................."

 

เจ--”

 

 

เจมี่”

 

 

เจมี่ เจมี่!!! ตื่นเดี๋ยวนี้”


 

พลับความรู้สึกเย็นเฉียบก็สาดเทเข้ามา เจมี่ เบนเน็ตต์สะดุ้งโหยงกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงนอนของตัวเอง วินาทีแรกที่รู้อะไรเป็นอะไร เขาเพิ่งตื่นจากฝันหรือจะพูดอีกนัยคืออดีตในวัยเยาว์ ใบหน้าและลำตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเย็น ข้างเตียงมีโซฟีถือถังน้ำเปล่าจ้องมองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นสิ่งแปลกประหลาด

 

ฉันพยายามปลุกพี่แล้ว แต่พี่ก็เอาแต่ไปยิ้มพูดไปอยู่่คนเดียวแถมยังทำท่าทางประหลาดๆอีกตั้งหาก"หญิงสาวว่า เธอยักไหล่เมินพี่ชายที่ทำตาเขียวใส่ราวกับเป็นอากาศธาตุ "ท่าทางมีความสุขดีนี้ ที่ฝันร้ายติดๆกันหลายวันหายแล้วใช่ไหม"

 

ชายหนุ่มมานึกขึ้นได้ หลังจากงานศพหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาฝันร้ายมาตลอด ทั้งเสียงของพ่อสะใภ้ยังก้องอยู่ในหัว ทั้งไม่ว่าไปที่ไหนก็เห็นภาพอลิซายังคงอยู่กับเขาเหมือนตนเองหลอนประสาท โอเค มันเป็นผลกระทบจากการเห็นภาพติดตา เขายอมรับเขาเกือบจะได้ประสาทจริงๆแน่ ถ้าไม่ได้โซฟีซึ่งเป็นห่วงสุขภาพจิตของเขาและลูกเข้ามาดูแลระยะหนึ่งจนกว่าเขาจะเริ่มดีขึ้นและกลับไปใช้ชีวิตแบบปกติ

 

 

ก็ดีขึ้นนิดหน่อยล่ะมั้ง"ชายหนุ่มตอบ

 

 

โซฟีถอนหายใจขณะมองเขา"ดีแล้ว คราวนี้ก็ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ พี่จะไปทำงานสายแล้วนะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง" ดวงตาสีฟ้าพราวระริก เธอลูบท้องน้อยที่ยังคงแบนเรียบอยู่เบาๆอย่างทะนุถนอม"ฉันกำลังจะมีลูก"


 

โอ้...”เจมี่ที่กำลังถลาลงจากเตียงหันกลับมา "ดีใจด้วยนะ " เขาหันมากอดน้องสาวเร็วๆหนึ่งทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ตามด้วยเสียงโครมครามจากการสะดุดล้มกับผ้าเช็ดเท้า


 

พี่โอเคนะ"โซฟี่ตะโกนถาม


 

โอเค!!"


 

โซฟีถอนหายใจอีกเฮือก เธอเองก็ใช่ว่าจะมีเวลาว่างมากนัก หญิงสาวได้แต่หวังว่าพี่ชายจะกลับมามีชีวิตปกติได้เหมือนเดิมในไม่ช้า เธอยังต้องเตรียมเรื่องที่ต้องตั้งท้องลูก ไหนจะงานที่ต้องทำอีก ถ้าต้องมาดูแลพี่ชายที่ยังคุมสติไม่อยู่กับเด็กน้อยอีกสองคนดูท่าจะไม่ไหว

พักหลังๆเธอได้เจอพี่ชายปีล่ะไม่กี่ครั้งเพราะเขาทำงานหนักมาก จนกระทั่งงานศพเมื่อไม่นานมานี้ โซฟีเริ่มหาตัวเลือกอื่น อาจจะจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาดูแล จิตแพทย์ส่วนตัว หรือไม่ก็--

เสียงอุทานด้วยความดีใจและตื่นเต้นดังมาจากในห้องเด็กๆและอุณหภูมิที่สัมผัสได้ว่าลดลงเล็กน้อยปลุกเธอจากภวังค์และทำให้เธอคิดไอเดียออกในเวลาเดียวกัน ทำไมเธอไม่คิดมันให้ออกเร็วกว่านี้กันนะ เส้นผมบังภูเขาแท้ๆเชียว

 


 

บางทีคนที่สามารถจะช่วยเยียวยาจิตใจพี่ของเธอและดูแลเด็กๆพร้อมกันได้...ก็อยู่ใกล้แค่นี้เองไม่ใ่ช่เหรอ


 

 

ประตูห้องของเอมิลี่และโจแง้มเปิด เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากในห้อง

 "ไง แจ็ค ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" โซฟีเอ่ยทักภูติหิมะที่เข้ามาเล่นกับเด็กๆด้วยการเสกสัตว์หิมะนานาชนิดให้วิ่งไปมาบนอากาศ แจ็คยิ้มกว้างแล้วเดินเข้าไปกอดโซฟีไว้ในอ้อมแขน

 "ข้าก็ดีใจที่เจ้ายังไม่ลืมข้า โซฟี"

 

ในหมู่กลุ่มเด็กๆที่ศรัทธาในเขากลุ่มแรกเหลือแต่สองพี่น้องเบนเน็ตต์เท่านั้นที่ยังคงมองเห็นการ์เดี้ยนอยู่ จึงไม่น่าแปลกที่เขาจะสนิทกับโซฟีเหมือนน้องสาวของเขาเอง ก็แน่ล่ะ สมัยยังเด็กเธอไปที่warrenของบันนี่เหมือนบ้านหลังที่สอง แถมยังชอบแอบขโมยไข่จนทำบันนี่คลั่งบ่อยๆด้วย แจ็คอมยึ้มเมื่อนึกถึงอดีต

 

หลังจากผละจากการกอด หญิงสาวก็เข้าประเด็นบทสนทนาทันที

 

 

"แจ็ค ฉันมีอะไรอยากจะขอร้องคุณหน่อย"

 

 

 

 

 

 

 

TBC. 

 

 

=====================================================

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK   ตอนที่หนึ่งก็พาไปแล้ว เขียนตอนนี้พอกลับไปอ่านตอนที่แล้วรู้สึกดาร์กมากเลยค่ะ ฮาา

ตอนแรกว่าจะให้เข้าเนื้อเรื่องหลักเลย แต่กลายเป็นว่าคนเขียนน็อกเอาท์ไม่ไหวแล้วพรุ่งนี้มีสอบ เลยขอไปต่อเอาตอนที่สองแล้วกัน 

ก่อนอื่นการได้เขียนเจมี่fail modeนี้ จขบชอบมาก!!//โดนแช่แข็ง เป็นตัวละครที่เขียนสนุกดี เพราะเจมี่ในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยหรือวัยรุ่นที่จะมีมุมมองที่มองโลกในแง่บวกอีกแล้ว เขาต้องเผชิญกับโลกของผู้ใหญ่ ทั้งความตาย การรับผิดชอบ ลูก และนานาสารพัดแบบที่มนุษย์คนหนึ่งต้องเจอ ในขณะที่แจ็คยังเป็นเหมือนเดิม เราเลยอยากรู้ว่าแจ็คจะรับมือเจมี่ในโหมดนี้ยังไง งานการ์เดี้ยนมันก็ค้ำคออยู่ ยังต้องมาคอยดูแลเจมี่ด้วย

ps จากตอนที่แล้ว จากฉากที่แฟนเจมี่ตายนี้แหละค่ะเราเลยปรับเรทฟิคขึ้นมาเป็นr-15 ตอนแรกก็คิดอยู่เหมือนกันว่าตายโหดเกินไปหรือเปล่านะ แต่คิดอีกทีการที่คนเรามันจะถึงขั้นเกือบเป็นบ้าได้นี้ก็เพราะเห็นอะไรแบบนี้ เราเลยลองเอาจุดนั้นมาเล่นกับความรู้สึกผิดของเจมี่ซะเลย//โดนแช่แข็งอีกรอบ 

 

เจอกันตอนหน้าค่ะ!!


edit @ 18 Mar 2013 00:26:13 by hikuyami ควายน้อยผจญภัย~

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ายยยยยยยยย ชอบคู่นี้มากกกกกกก
อ่านแล้วเขินนนนนน //////////
คิดถูกแล้วล่ะโซฟี!!! แจ็คน่ะต้องเป็นแม่และภรรยาที่ดีแน่ๆ!!!!! //ห๊ะ เดี๋ยวนะ...

#2 By bow-wow on 2013-04-28 19:51

โอยยย กรี๊ดดดด ไม่ไหวแล้วค่ะะะะะะ /////
เจมี่รุกหนักเกินไปแล้ว!! /โดนตบ แต่ฉากจุ๊บน่ารักมากค่ะ อ่านแล้วเขินมาก /อายม้วน
รอตอนต่อไปอยู่นะคะ XD!

#1 By Wirunyupha on 2013-03-18 00:54